Hindi Madali Pero Hindi Naging Mahirap

Noong mga nakaraang buwan, when I knew things were not going the way that we have wanted it to naisip ko maybe it's time...

It's time to let go...

I couldn't tell her why... Why, I was leaving her...

Hindi ko masabi sa kanya na iiwan ko sya kasi naduduwag ako. Kasi hindi ko kaya.
Kasi hindi ko sya kayang ipagtanggol sa pamilya ko. Hindi ko masabing hindi yata sapat yung pagmamahal ko sa kanya para ipaglaban ko sya. Hindi ko alam kung kakayanin ko pang panindigan yung relasyon namin hanggang sa huli.

Don't get me wrong, I love her more than any words can say. Siya ang inaasam asam kong makasama habang buhay. Tuwing gabi siya ang laman ng bawat panaginip ko, pangarap ko maging sa paggising ko.

Marahil mahina ako kasi hindi ko pinaniwalaan yung sarili ko na kakayanin ko pero...

ayokong maging maramot. Gusto ko siyang bigyan ng chance maging masaya sa iba. Yung hindi niya kailangang magtago. Yung mamahalin siya hindi lang ni babae kundi ng buong pamilya nito. Gusto ko syang bigyan ng chance maging masaya kahit hindi ako yung kapiling niya. I didn't wanna be selfish...

I wanted her to try and seek happiness outside our relationship. Alam ko nasaktan sya pero pano naman ako... I hurt too... soooo muchhhh... and it hurts even more that I can't talk to anyone about it.

Hindi naging madali para saken ang desisyon kung iwan sya, pero hindi rin naging mahirap dahil alam ko, kung papalarin sya at makakahanap ng iba na hindi tulad ko alam kung magiging masaya sya...

Lord, nung isinuko ko sya...Sayo ko sya isinuko so plssss bless her that she gets what she truly deserves... Someone that would love just as much as I did but stronger para sa ikasasaya ng pagsasama nila... please Lord...